ทุกข์ใจจากความฝันมฤตยู


ข่าวประกาศ โดย บ้านโลกทิพย์





หัวข้อ: ทุกข์ใจจากความฝันมฤตยู (อ่าน 934 ครั้ง)

0 สมาชิก และ 1 บุคคลทั่วไป กำลังดูหัวข้อนี้

Permalink: ทุกข์ใจจากความฝันมฤตยู

กรกฎาคม 20, 2017, 04:24:41 AM 934 0 | หัวข้อไอดี: 5450 | ลิ้งค์หัวข้อ: http://www.banloktip.com/webboard/index.php?topic=5450

ออฟไลน์ ดอกแก้วสีขาว

  • พี่น้องบ้านโลกทิพย์
  • ออฟไลน์
  • ความนิยม: +0/-0

  • เพศ: หญิง
  • กระทู้ : 1
  • สตางค์ :
  • แต้มถูกใจ : 0
  • ลำดับสมาชิก : 3201


  • บ้านโลกทิพย์ สังคมแห่งการช่วยเหลือ


  • กันยายน 15, 2018, 10:28:36 PM


วันที่20กค.2560 เวลาตี 4 ตามเวลาของไทย ข้าพเจ้าได้พยายามตื่นจากความฝันอันน่ากลัว ฝันที่เกิดแก่จริงอยู่ร่ำไป

       ข้าพเจ้ายืนอยู่บนตึกสูงราว 10 ชั้น และพูดคุยกับคนรู้จักได้ประมาน 7นาที ความฝันก็เปลี่ยนไป ข้าพถูกมือชายลึกลับใช้มีดบังคับจี้เพื่อเอาสิ่งล้ำค่า แต่ข้าพเจ้ามิได้ตกใจเกรงกลัวแต่อย่างใด ข้าพเจ้ากลับใช้มือซ้ายกำปลายมีดที่หันเข้าชิดลำตัวข้าพเจ้านั้นออก แต่สุดท้ายข้าพเจ้าก็ปล่อยชายคนนั้นไป หลังจากนั้นภาพที่เห็นก็พลันเปลี่ยนไป สิ่งที่เห็นตรงหน้า คือสิ่งที่ข้าพเจ้ากับพยายามบอกตนเองมาตลอดชีวิต ว่า"เราไม่ใช่ เราไม่ใช่ผู้ถูกเห็น" พลันทุกอย่างเปลี่ยนไป ข้าพเจ้ากลับมายืนบนตึกสูงอีกครั้ง ครั้งนี้สูงกว่าเดิมหลายสิบชั้น มีคนที่ยืนอยู่ตรงหน้านั้น สัก 2-3 คน เห็นจะได้ ทันได้นั้นข้าพเจ้าก็ถูกบังคับให้เงยหน้ามองบนท้องฟ้าเบื้องหน้าจากบางอย่างภายในตัวข้าพเจ้า  พร้อมกับเสียงคน อีก 2-3 คนที่กล่าวถึงสักครู่ เมื่อข้าพเจ้าเงยหน้ามองขึ้นดูแบบชัดๆสิ่งที่เห็นตรงหน้านั้น มันกับไม่ใช่สิ่งสวยงามอย่างที่คิด แต่มันคือเมฆก้อนใหญ่ที่สายลมพัดรวมกันจนเป็นสีดำมันดูดเอาสิ่งปลูกสร้าง ทุกอย่างที่มันผ่านมาหอบหิ้วมาจากทิศใดมิอาจทราบม้วนรวมตัวกันกลายเป็นคล้ายดังเมฆสีดำก้อนใหญ่ เพียงครู่เดียวข้าพเจ้าตัดสินใจวิ่งลงจากตึกนั้น พร้อมกับความรู้สึกกำลังบอกข้าพเจ้าว่า ทุกอย่างรอบตัวถูกดูดและหมุนเข้าหาเมฆก้อนใหญ่นั้น บันใดที่สูงชันถูกกลืนกินเป็นเกลียวหมุนทีละน้อย หรือเพียงต้องการให้ข้าพเจ้าได้ออกจากตรงนั้นอย่างทันท่วงที เมื่อลงถึงชั้นล่าง สิ่งที่เห็นตรงหน้า คือชายใส่เสื้อคลุมสีส้มสวมหน้ากาก ยืนอยู่นับร้อย ภายใต้สิ่งปรักหักพังนั้น
       สักพัก มีชายชกรรจ์ผู้หนึ่ง ในใจของข้าพเจ้าบอกให้รู้ในทันที ท่านผู้นี้เรารู้จัก และคำพูดที่หลุดออกจากปากของข้าพเจ้าก็คือ เรารู้ว่าทำไม แต่ทำไมต้องเป็นเราทำไมไม่ใช่ผู้อื่น ทำไมไม่เป็นคนที่อยากเป็น แต่นั้น ในใจบอกว่าเรายอมแล้ว เรายินดี แต่สิ่งหนึ่งที่เรารู้ว่ากำลังจะตามมาในไม่ช้านี้คือสายน้ำที่ใหญ่มาก มากแค่ไหนเราคงจะวัดไม่ได้ รู้เพียงทุกสิ่งที่อยู่ตรงหน้าจะหายไป ใครอีกกี่คนจะหายไป ทุกอย่างจะกลับไปเป็นเหมือนเคยเป็นคือ "ความว่างเปล่า"

       ด้วยข้าพเจ้าตกใจในสิ่งที่ฝันเห็นนั้นจึงสามารถจดจำได้เพียงบางส่วน

       #เป็นแค่เพียงความฝัน แค่เดือนเดียวเท่านั้น
       ปล. ความฝันนี้เกิดขึ้นได้ทุกมุมโลกที่เราฝันถึง

ลิ้งค์หัวข้อ: http://www.banloktip.com/webboard/index.php?topic=5450
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: กรกฎาคม 27, 2017, 06:11:47 AM โดย ดอกแก้วสีขาว »


 

 




Banloktip.com ได้ก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 20-เมษายน-2012 ..เพื่ออุทิศให้ คุณพ่อสำเร็จ ทิตาวงศ์